Alles over riet

Fabel: De eik en het Riet

De Boscheik zeide aen 't slingrend Riet:
Gy hebt wel reden om uw noodlot te beklagen;
Een' mees valt u te zwaer om dragen;
Het minste windje, dat den vliet
Maer ligtjes rimpelt, kan u aenstonds nedervellen.
Geen' stormen kunnen my ontstellen:
Ik beur myn' kruin omhoog, by 't guerste jaergety;
Ik kan de orkanen zelfs braveren,
De stralen van de zon trotseren;
't Geen stormen zyn voor u, zyn koeltjes slechts voor my.
Zoo gy in 't lommer van myn' malsche takken groeide,
'k Zou u beschutten voor den wind,
Schoon of Aquilon zelf op 't ruim der bosschen loeide:
Natuer behandelt u gelyk een basterdkind;
Ik vind haer jegens u wel streng, wel onregtveerdig. -

Uw' deernis is myne achting weerdig,
Zegt 't Rietjen;) 'k geloof, ze ontstaet uit goeder hert:
Maer 't plooijen baert my nimmer smert;
Want ik kan plooijen zonder breken:
Maer gy, gy mogt aldus niet spreken.
Gy hebt wel, tot hiertoe, veel' stormen uitgestaen,
Maer zien wy, of dit steeds u even wel zal gaen. -

Dit woord was nauwlyks uitgesproken,
Of een verwoede storm, ten noordpool uitgebroken,
Komt op het ruischend woud al buldrend aengesneld....

De Reuzeneik staet pal, en dwergtje Riet moet zakken;
De wind verdubbelt zyn geweld....
Daer kraken wortels, stam en takken;
De groote Boscheik ligt geveld,
Hy, die zyn' zware kruin verhief door lucht en wolken,
En met de voeten drong tot de onderaerdsche kolken.

---

Uit: Fabelen, van Pieter Jan Renier (1853)